W Sile Światła

środa, 14 kwietnia 2021

Droga wdzięcznego i radosnego serca

Gdy twoje życie stanie się radosną podzięką kierowaną do Stwórcy będziesz w swym pokornym sercu wiedział, że to jest to czego tak bardzo szukałeś w swych duchowych drogach.

Każda droga życiowa do czegoś prowadzi, ale ta, która prowadzi do rozbudzenia wdzięcznego serca i przejawiania się w radosnym czynie, jest tą najczystszą. Tak naprawdę po to żyjesz, by przejawiać się radosnym czynem i być wdzięcznym swojemu Panu za wszystko, czego doświadczasz. Dobrze przeczytałeś: za wszystko, a więc nie tylko za chwile, w których doświadczałeś radości i szczęścia, ale także za te doświadczenia nieprzyjemne, które mogły wnieść do twojego życia ból i cierpienie. Właśnie te nieprzyjemne doświadczenia są może nawet bardziej istotne niż te przepełnione szczęściem.

Gdy uświadomisz sobie, że zdarzenia z twojego teraźniejszego życia są konsekwencją twoich myśli, słów, czynów i twojego chcenia z przeszłości wtedy dostrzeżesz w nich sprawiedliwość Bożą. W Prawach Bożych zawsze dochodzi do sprawiedliwego wyrównania i jeśli zaakceptujesz, że nie ma przed tym ucieczki, odnajdziesz spokój.

Nie podchodź do nieprzyjemnych sytuacji z buntem, bo ów bunt może cię pogrążyć, powodując nową negatywną karmę. Naucz się dziękować także za te nieprzyjemne chwile, bo właśnie w nich możesz odpokutować swoją winę. Niech będzie to okazja do radości i wdzięczności kierowanych do Boga, który jest zawsze sprawiedliwy w swoim doskonałym Prawie.

Jeśli jednak doszłoby do sytuacji, w której ktoś np. raniąc cię, spowoduje twoje cierpienie i w ten sposób nawiąże nowe włókna swej karmy, a ty będziesz w tej sytuacji niewinny to po pierwsze: jest to bardzo trudne do rozpoznania, a po drugie: nawet w takich okolicznościach, możesz coś zyskać. Ta sytuacja jeśli świadomie do niej podejdziesz, może nauczyć cię: odpowiedniego reagowania, opanowania lub zachowania spokoju w każdych warunkach. Możesz także potraktować takiego człowieka jak nauczyciela - nauczyciela wybaczenia.

Radosne serce powinno się także przejawiać we wspomnianym już wcześniej radosnym czynie. Radosny czyn to czyn, który jest wykonywany z wiernym sercem, ze wzrokiem skierowanym ku Światłu i z pełnym zaufaniem Bogu. Człowiek radosnego czynu ma nieustająco na uwadze wzniosły cel i każdy jego czyn jest wyrazem radosnego służenia. Taki człowiek jest pełen serdeczności i miłości, które wypływają z głębi jego ducha. Z radością przyjmuje to co daje mu życie, bo wie, że wszystko, czego doświadcza, jest po to, aby wzrastał.

Jak widzisz do każdej sytuacji, można podejść z sercem przepełnionym radością i wdzięcznością. Droga wdzięcznego i radosnego serca to droga, w której jesteś świadom, że jesteś tutaj tylko uczniem i tak naprawdę uczysz się tego, by przejawiać się w radosnym czynie i dziękować za wszystkie doświadczenia swojemu mistrzowi - Panu Bogu.

Artykuł opiera się na poznaniu zawartym w dziele W ŚWIETLE PRAWDY: Przesłanie Graala Abd-ru-shina. Więcej informacji na temat Przesłania Graala oraz innej literatury związanej z tym dziełem można uzyskać pod adresem: ryszkatobiasz@gmail.com

sobota, 2 stycznia 2021

Człowiek uduchowiony

Wielu ludzi, którzy podążają ścieżkami duchowymi w swoim życiu, uważa samych siebie za ludzi uduchowionych. Jest też spora grupa, która poprzez swój rozwój chce sobie zapracować na ten status, chce, aby inni ich tak postrzegali i tak ich nazywali.

Tym tekstem chcę wskazać te cechy, które faktycznie świadczą o tym, że człowiek jest uduchowiony.

Pierwsza istotna cecha, którą winien mieć człowiek uduchowiony to serdeczność. Owa serdeczność nie jest bynajmniej serdecznością wyuczoną, a serdecznością wypływającą z serca. Człowiek uduchowiony jest właśnie bogaty w serdeczność, która wyrasta z tego, że poprzez rozwój duchowy odszukał on swoje naturalne nastawienie do życia, rozbudzające jego miłujące i życzliwe serce.

Drugą istotną cechą człowieka uduchowionego jest to, że zawsze robi on dla innych to, co jest stosowne w danej chwili i niesie dobre owoce. Prawdziwa miłość, której istotną częścią jest surowość, każe robić dla innych nie to, co jest dla nich wygodne, lecz to, co jest dla nich korzystne. Należy przy tym pamiętać, że jeśli chcemy coś przekazać drugiej istocie w sposób surowy, to owa surowość nie może mieć w sobie chęci wywyższania się nad drugą istotę, lecz musi wypływać z miłości, serdeczności i faktycznego chcenia dobra dla bliźniego.

Trzecią i w moim osobistym odczuciu najważniejszą cechą człowieka uduchowionego jest cecha, którą nazywam: radosną służbą Bogu. Ludzie zazwyczaj nie rozumieją słowa: "służba" i wiem, że jest też wielu takich wśród czytających te słowa. Człowiek z radością służący Bogu to człowiek pokorny, pełen wdzięczności i przejawiający się radosną chęcią tworzenia. Jego pełna wdzięczności służba wyraża się w każdej myśli, w każdym słowie i w każdym czynie. Człowiek służący Światłu to także człowiek, który swoją życiową postawą nie wskazuje na samego siebie, a na Boga, bo tak naprawdę wie, że wszystko co osiągnął, zawdzięcza Jemu. Zwycięstwa duchowe na drodze życia takiego człowieka nie są jego zwycięstwami, a zwycięstwami Światła. Jego całe życie jest radosną podzięką Stwórcy.

Bądźmy uważni i zawsze rozważajmy sercem poprzez uczucia czy dana osoba, którą spotykamy na swojej drodze, jest faktycznie osobą uduchowioną, czy tylko za taką się uważa.

sobota, 5 grudnia 2020

Wypełnianie Woli Bożej

Czy to co robisz w swoim życiu, jest w zgodzie z Wolą Bożą? Jak często rodzi się w tobie takie pytanie? Czym owa Wola Boża jest?

Ludzie w swoim ziemskim bytowaniu zapomnieli o najważniejszym, zapomnieli o swoim Bogu. W większości przypadków ludzie myślą jedynie o rzeczach materialnych, czyli o tym jak poszerzać ziemski majątek i jak spełniać swoje zachcianki, czyli ziemskie przyjemności.

Niewielu ludzi podczas spełniania ziemskich obowiązków, czy też w czasie wolnym od pracy pamięta o tym, że wszystko, co robią powinno współbrzmieć z Wolą Bożą.

Spełnianie Woli Bożej w swoim życiu to przede wszystkim, czynienie wszystkiego tak, aby zachować Boże Prawa. Wypełnianie Bożych Praw - to właśnie o tym zapomniał współczesny człowiek. Prawa Boże zwane także prawami natury są wetkane w Stworzenie od prapoczątku i będą w nim przez wieczność.

Człowiek, który spełnia Boże Prawa, to człowiek, który jest świadom tego, że jest odpowiedzialny za każdą myśl, każde słowo i każdy czyn. Taki człowiek świadomie wybiera dobro, bo wie, że wszystko, co z niego wypływa, niesie konsekwencje w jego przyszły los. W tym tkwi Boża Sprawiedliwość. "Co zasiejesz, to zbierzesz." jak nauczał wielki mistrz Syn Boży 2000 lat temu.

Wola Boża, która jest zawarta właśnie w Bożych Prawach, jest także mocno zakotwiczona w miłości. Należy więc pamiętać o kolejnych słowach Chrystusa: "Miłuj bliźniego swego jak siebie samego." Bez prawdziwej miłości nie jest możliwe spełnianie Woli Bożej.

To właśnie o tym należy pamiętać, wykonując każdy, nawet najmniejszy krok w swoim życiu.

Tylko człowiek, który jest dojrzały wewnętrznie i wypełnia w swojej drodze Wolę Bożą, odnajdzie drogę do wiecznej szczęśliwości, która mieszka w Domu Ojca, a więc w Raju.

sobota, 14 listopada 2020

Zbiorowe szaleństwo

Bardzo często wśród ludzi poszukujących lub raczej tych, którzy się za takich uważają, powstaje określenie, które każe im mówić: "Ten artykuł ze mną rezonuje." lub "Te poglądy nie rezonują ze mną."

Gdy na takie stwierdzenia spojrzymy z punktu widzenia Prawdy, to dojdziemy do wniosku, że tacy ludzie wybierają do swojego światopoglądu to, co im pasuje. Mówiąc innymi słowami, mogliby użyć również takich stwierdzeń: "To mi pasuje." lub "To mi nie pasuje."

Skutkiem tego jest fakt, że po pewnym czasie tak zwanych "poszukiwań" wielu ludzi ma kompletnie różne poglądy wynikające z faktu, że sami dobierali sobie to, co z nimi "rezonuje", to, co im "pasuje".

Rozmowy między takimi ludźmi często prowadzą do kłótni, w której walczą o "prawdziwość" poglądów, jakie sami sobie przyjęli. Co jest przyczyną faktu, że ludzie tak postępują? Przyczyną tego jest wygodnictwo. To przecież bardzo wygodne dobierać sobie do swojego światopoglądu to, co nam "pasuje", to, co z nami "rezonuje".

Prawda nie zawsze jest wygodna. To, co jest wygodne dla ludzi jest bardzo często "ładnie opakowanym" kłamstwem, które naiwni ludzie z łatwością przyjmują jako swoje.

Żyjemy w czasach, w których Bóg żąda, aby Prawda została odnaleziona. Prawda jest, była i zawsze będzie jedna i taka sama. Natomiast to, co każe ludziom szukać tego, co wygodne to zbiorowe szaleństwo, które z prawdziwym poszukiwaniem Prawdy nie ma nic wspólnego.

Abd-ru-shin w swoim dziele "W Świetle Prawdy, Przesłanie Graala" pisze: "Ponad połowa wszystkich poszukujących nie jest wystarczająco prawdziwa. Mają swe własne sztywne poglądy. Gdy choć trochę muszą je zmienić, to raczej chętnie odrzucają wszystko, co dla nich nowe, nawet jeśli zawiera to Prawdę."

sobota, 24 października 2020

Surowa miłość

Ludzkie wyobrażenie miłości jest zazwyczaj błędne. Człowiek zapomina o części prawdziwej miłości, jaką jest surowość. Błędne wyobrażenie miłości każe widzieć ją jako tą, która spełnia nasze wszelkie oczekiwania, które z kolei wypływają z wygodnego nastawienia do życia.

Błędnie jest także postrzegana miłość Boga. Człowiek w swym zarozumialstwie i próżności myśli sobie, że Bóg zawsze będzie spełniał jego żądania. Spotkałem się nawet z twierdzeniem, że to Bóg powinien stać się sługą człowieka tak aby żyło mu się wygodniej. To my jako ludzkość mamy stać się sługami Dawcy Wszelkiego Życia, jakim jest jedynie Bóg, a nie odwrotnie.

Miłość Boga do człowieka jest ogromna. Ileż to szans dostajemy od Stwórcy każdego dnia, aby wkroczyć jako jednostki, ale także jako cała ludzkość na odpowiednie tory kierujące nas do Światła.

Surowość Miłości Bożej wymaga od człowieka zmiany na lepsze. Zmiany, w której człowiek jest w pełni świadom tego, że co daje innym, do niego wróci i co w swym życiu zasieje, będzie zbierał wielokrotnie. Ten, co daje miłość innym, będzie w skutku zwrotnym podniesiony. Musi jednak pamiętać o największej części prawdziwej miłości, jaką jest surowość.

Abd-ru-shin w swoim dziele "W Świetle Prawdy, Przesłanie Graala" pisze: "Prawdziwa miłość nie będzie dbała o to, co drugiemu się podoba, co jest dla niego przyjemne i co sprawia mu radość, lecz będzie kierować się tylko tym, co dla drugiego jest korzystne! I obojętne czy drugiemu sprawia to przyjemność, czy też nie. Tak wygląda prawdziwa miłość i służba."